مىتوان اشاره كرد و آن نوادر الروايات است . « 1 » [ 118 ] جعفر بن على بن عبد العزيز بلخى فقيه عماد الدّين جعفر بن على بن عبد العزيز بلخى فقيه ، از مردان دانشمند بلخ بشمار مىرفت . او در فضل و كمال يگانهء روزگار خود در خراسان بود ، اخلاق نيكو داشت و در درايت و عقل همتايى نداشت . همچنين مردى زاهد و سخى طبع و بلندهمت بود و با كلام خدا انس داشت و آن را زياد تلاوت مىكرد . عماد الدّين بلخ را به مقصد نيشابور ترك كرد و در آن شهر سكنا گزيد . در نيشابور ، ابو الفضل عبيد اللّه بن احمد بن على بن اسماعيل ميكالى نيشابورى ، حاكم نيشابور ، به گرمى از او استقبال و برايش مقررى تعيين كرد كه اين مقررى تا هنگام مرگش ادامه داشت . در سال 436 ه . ق . براى او كرسى تدريس حديث نهاد كه صدها نفر از عام و خاص از محضر درسش استفاده مىكردند . اين دانشمند اديب تأليفاتى داشته كه از آن جمله ديوان شعر وى بوده است كه او را در ميان اديبان عراق و خراسان مشهور ساخته بود و همه او را به فضل و كمال ستوده‌اند . او سرانجام در سال 442 ه . ق . در نيشابور درگذشت . اين ابيات از سروده‌هاى اوست كه در مدح ابو الفضل عبيد اللّه بن احمد ميكالى نيشابورى حاكم نيشابور سروده است . « 2 » يا خادما يملك مني خادما * قد صير الدّنيا علىّ خاتما

--> ( 1 ) - اعيان الشيعة ، ج 4 ، ص 131 ؛ و نيز ر . ك : معجم رجال الحديث ، ج 4 ، ص 83 ؛ لسان الميزان ، ج 2 ، ص 120 ؛ رجال ابن أبى داود ، ص 86 ؛ الذريعة ، ج 24 ؛ ص 325 ؛ تنقيح المقال ، ج 1 ، ص 219 ؛ فهرست شيخ طوسى ، ص 76 ؛ قاموس الرجال ، ج 2 ص 394 ؛ جامع الرّواة ، ج 1 ، ص 154 . ( 2 ) - مجمع الآداب فى معجم الألقاب ، ج 2 ، ص 51 .